Voorpublicatie van De blikvanger

Proloog

Op het eerste gezicht leek er niets mis te zijn. Alles was heel normaal: een bushalte aan de rand van het dorp; waar de provinciale weg een flauwe boog langs het laatste park beschreef voor het de donkere bossen in verdween. Het was laat op de avond. Straatlantaarns verspreidden een oranje gloed. Slechts een enkele auto passeerde.

Sebastiaan Kingma stapte opgewekt uit de bus die hem van station Driebergen-Zeist naar de halte had gebracht. Hij had een goede reden om blij te zijn. In Doorn zou hij een oude bekende ontmoeten. Met dat aangename vooruitzicht zette hij zijn zorgen van zich af. Met een zwaai gooide hij de tas op zijn rug zoals hij vroeger deed toen hij nog aan de medische faculteit studeerde. Hij had het indertijd heerlijk gevonden om zich voor te doen als een stoere bink. Nu had hij fysiek vertoon niet meer nodig om indruk op anderen te maken, dat deden zijn vak en zijn positie binnen de gemeenschap wel. De deuren klapten achter hem dicht en de bus trok daarna met veel geronk en rook op. Sebastiaan was alleen. Nog een kleine wandeling en hij was op zijn bestemming.

Dat er wél iets aan de hand was, bleek al snel.

Verrast keek hij op toen hij geritsel hoorde. Precies achter de halte bevond zich een verwilderde tuin. Hij had hem al eens bij daglicht gezien. Het was de voormalige overtuin van een villa die aan de andere kant van de provinciale weg had gestaan. Villa "Boschoord". Het huis was eind jaren tachtig afgebroken en alleen de voormalige overtuin herinnerde aan het verleden, hoe verwaarloosd hij ook was. Eigenlijk was dat ontzettend jammer. Als hij, Sebastiaan, dit stukje grond in bezit had, zou hij de allure van de vroegere tuin doen herleven! Want, als hij geen geneeskunde was gaan studeren, had hij voor de studie biologie gekozen. De natuur was zijn passie.

Het eerste dat hij zag, was de beweging. In het licht van de straatlantaarns ontdekte hij een schim. Daarna de bespottelijke gele handschoenen. Het waren rubberen handschoenen die zijn moeder vroeger bij de afwas gebruikte, omdat haar gevoelige handen niet tegen het zeepsop bestand waren. Handschoenen en schim kwamen zijn kant op. Een zaklantaarn floepte aan, vastgehouden door de ene handschoen, terwijl de andere hem wenkte.

Toen herkende hij de man.

Zonder zich te bedenken stapte Sebastiaan Kingma over het lage, smeedijzeren hekwerk. Zijn schoenen werden omringd door varens met hun ontrollende bladeren. Het was voorjaar. Dankzij recente regen schoot alles nu uit de vochtige bosgrond op. Als het niet zo donker was, zou hij zich gebukt hebben om te kijken welke soorten hier groeiden. In zo’n verwaarloosde tuin hadden planten vrij spel. Misschien dat hij er zeldzame soorten zou aantreffen.

‘Wat doe jij hier?’

‘Ssst!’, siste de man.‘We zijn op privé-terrein.’

‘Wat doe jij hier dan?’

‘Dat zou ik jou ook kunnen vragen. Moet je niet in Rhenen zijn?’

‘Morgen.’

‘Moet je komen kijken. Er is daar beneden een vijvertje.’ Hij zwaaide met de zaklamp. ‘Er is daar zonnedauw!’

De interesse van Sebastiaan Kingma was gewekt.

Dus daar was de ander mee bezig! Sebastiaan had nooit geweten dat hij zich ook voor planten interesseerde. Maar hij leek er wel verstand van te hebben. In elk geval meer dan de gemiddelde Nederlander. Die wist niet eens dat zonnedauw een plantje was. Een heel bijzonder vleesetend plantje. De wetenschappelijke benaming van de ronde zonnedauw, die in Nederland voorkwam, was Drosera rotundifolia.

De tuin liep aan drie zijden trechtervormig naar beneden. In de diepte, overschaduwd door de woekerende rododendronstruiken aan de overzijde, lag het vijvertje. Maar dit was niet echt de biotoop waar je zo’n zeldzaam plantje als de zonnedauw normaal kon verwachten. Sebastiaan wist dat die van voedselarme grond hield. Daarom was het juist een vleesetende plant, omdat het de benodigde stikstof niet uit de arme grond kon onttrekken, maar wel uit de vliegjes die hij wist te verstrikken. Of groeide het plantje hier toch? "Adam & Eva" heette de plek in de volksmond. Een klein paradijsje was het zeker. Zonnedauw!

Hij liet de ander voorgaan uit angst dat hij zelf in het donker het kwetsbare plantje zou vertrappen. Het heen en weer zwaaiende zaklamplicht bescheen nog niets anders dan bosgrond en varens. Tot ze de waterkant bereikten. Het licht flitste even over de stenen fundering die onder de rododendrons verborgen was. Daarop hadden vroeger twee beelden gestaan die Azië en Amerika hadden moeten voorstellen. Niet Adam en Eva, zoals men vroeger in het dorp had gedacht, omdat de beelden naakt waren. Aan die foute benaming ontleende deze plek zijn bijnaam. De beelden waren in de jaren zeventig weggehaald nadat de toenmalige eigenaars van "Boschoord" naar Waalwijk waren verhuisd.

Gebiologeerd tuurde Sebastiaan de waterkant af. Was het mogelijk dat het vleesetende plantje hier groeide? Waar dan?

De klap viel voordat hij de vraag hardop kon stellen.

Er zat te weinig kracht achter om hem van het bewustzijn te beroven, maar genoeg om hem uit evenwicht te brengen. Hij viel voorover, het water in. Hij wilde overeind komen. Het volgende moment voelde hij hoe rubberen vingers zijn hoofd naar beneden duwden, het water in. De ander wilde hem verdrinken!

Sebastiaan begon onmiddellijk tegen te spartelen. Het viel niet mee. De ander was sterker dan hij had gedacht. Hij voelde het koude water, de bagger die zijn neusgaten vulde, het gewicht van de ander en de zware rugtas die hem met hulp van de zwaartekracht naar beneden drukten. Zijn armen ploegden in het rond, tevergeefs op zoek naar houvast. Hij bracht alleen het water in beroering. Zijn handen voelden rottend blad, takken, modder. De vijver van vroeger was dichtgeslibd met blad van de bomen. Wat stom om te denken dat op deze natuurlijke compost zonnedauw zou gedijen!

Met alle kracht die in hem zat, lukte het hem even zijn hoofd boven water te krijgen. Hij hapte naar adem. Adem die hij nodig had om te kunnen winnen. Maar wat hij inhaleerde, was het stinkende gas dat hij uit de diepte van de vijver losgewoeld had. Dikke bellen moerasgas vulden zijn longen.

Vrijwel meteen verdubbelde de ander zijn krachten en viel Sebastiaan met zijn hoofd hard in het water terug. Zijn hoofd had iets geraakt. Een boomtak? Weer zocht hij iets om zich tegen af te zetten. Maar het besef begon nu tot hem door te dringen dat het een hopeloos verzet was. De ander was aan de winnende hand. De zuurstof in zijn bloed raakte op. Hij hoorde in zijn oren het bonken van zijn hart. Het begon hem te duizelen. Zijn spieren verslapten.Nu begon hij in paniek te raken. Hij ging dood. Waarom had hij de ander vertrouwd? Waarom had hij zich in het donker door zo’n lulsmoes naar het water laten lokken? Zonnedauw! Alsof de ander daar verstand van had!

Geleidelijk voelde hij hoe zijn krachten afnamen. Zijn hart bleef bonken in zijn oren. Tevergeefs pompte zijn hart het bloed door zijn aderen. Er was te weinig zuurstof. Het was donker, koud, en het gevoel in zijn lichaam begon nu langzaam weg te vloeien. Een halve minuut later was het afgelopen.