Voorpublicatie van De laatste kans (2011)

Fragment uit het eerste hoofdstuk

Met elke stap die ze zette, betreurde ze haar impulsieve besluit van twee dagen geleden meer en meer. Ze wist heel goed dat wanhoop haar dreef, omdat haar man niet het lef had het lot dat boven hen hing af te wenden. Alsof hij dacht dat hij door stil te zitten vergeten zou worden, als een nachtvlinder die overdag op een boomstam door zijn schutkleuren onopgemerkt blijft. Het was een fatale vergissing.

Hij was een dwaas, al kon hij dat door zijn gladde praatjes bewonderenswaardig goed verhullen. Op anderen maakte hij steevast de indruk een attente, welonderrichte en betrouwbare man te zijn. Maar hij bleef een dwaas. Jammer dat ze hem voor de instandhouding van haar leventje zo ontzettend hard nodig had. Daarom kon zij niet werkeloos toezien hoe een ander hun keurig opgebouwde idylle zou verstoren. Besefte hij niet wat het gevolg zou zijn voor hen beiden? Toen hij haar had verteld over de situatie waarin hij verkeerde, was ze woedend geworden.

Zijn lijdzaamheid was onuitstaanbaar. Misschien dat ze juist daarom het besluit had genomen zelf in actie te komen, hoewel het vooral zijn probleem was. Stom dat ze in haar impulsiviteit niet goed over de uitvoering had nagedacht. Maar daarvoor was het te laat. Ze moest nu in actie komen, nu het nog kon. Het was haar laatste kans.

Ze werd meer beangstigd door de gedachte wat haar te wachten stond, dan ze voor mogelijk had gehouden. Zelfs Geert had ingestemd mee te werken, hoewel zijn rol onbeduidend was. Ze dacht er minachtend aan terug hoe ze hem nog had moeten overtuigen dat kleine beetje te doen. Daarover had ze nog het best nagedacht, maar over haar eigen inzet te weinig. Als hij maar niet dacht dat zij het voor hem deed, alsof ze iets voor die slappeling zou voelen.

Terwijl ze behoedzaam over het fietspad liep, werd ze overweldigd door het besef hoe onmogelijk haar taak was. Ze had nagelaten overdag het terrein te verkennen. Ze had van haar man het geheime adres gekregen, dat hij met veel moeite had verkregen. Toen ze twintig minuten geleden de snelweg verliet, was het pas tot haar doorgedrongen hoe stom het was, dat ze niet van tevoren polshoogte had genomen. Maar zelfs met grondige voorbereiding bleef dit een wanhoopsactie.

Het eerste probleem deed zich al voor bij het zoeken naar een parkeerplaats. Ze had twee keer de provinciale weg op en neer gereden, voor ze de juiste plek vond. In de bocht van de weg was een onverharde zijweg die naar een parkeerplaats in het bos leidde. De verborgen locatie was ideaal, maar vandaar bleek het nog een flink eind lopen te zijn, met alle kans ontdekt te worden. Juist als vrouw viel ze op.

Als ze overdag was geweest, had ze kunnen ontdekken welk bospad ze kon nemen om ongezien haar doel te bereiken. Ze had een landkaart moeten kopen. Nu moest ze voor de zekerheid het fietspad langs de provinciale weg nemen om bij haar doel te komen. Het was een geluk dat er mist kwam opzetten.

Twee keer was ze het bos ingevlucht omdat er een auto aan kwam, één keer omdat een brommer op het fietspad naderde. Maar de bromfietser had haar in het geheel niet opgemerkt. Toch kon ze gezien zijn. Zojuist was ze langs een aantal gebouwen gekomen, die links aan de overkant van de weg stonden. Er was een fabriek. Ze had het silhouet van een hoge schoorsteen gezien, verborgen in het bos en geleidelijk verzwolgen door de mist. En daarna volgden er huizen. Ze was ook een pannenkoekenrestaurant gepasseerd. In één van de woonhuizen had ze licht zien branden. Gelukkig had ze er wel aan gedacht zich donker te kleden, zodat ze vanuit de huizen hooguit te zien kon zijn als een donker silhouet, tegen de achtergrond van het nog donkerdere bos.

Ze had het adres, maar er was geen huis direct aan de weg. Ze had daarom de nummers van de woonhuizen goed in zich opgenomen. Daarom wist ze dat ze de toegangsweg naderde. Twee vuilcontainers markeerden de plek, anders had ze het misschien over het hoofd gezien want de toegang werd geheel overschaduwd door hoge sparren. Als ze goed keek, kon ze een houten hek onderscheiden van de omgeving. Wat zich daarachter in het bos bevond, was onzeker.

Voor ze de weg overstak om naar de man te gaan die de carrière van haar echtgenoot definitief te gronde wilde richten, keek ze op haar horloge. Het was bijna half drie. Ze gaf zichzelf twee uur de tijd. Twee uur en niets meer. Dan wilde ze weg zijn, voor het weer licht werd.

Nadat ze zich ervan vergewist had dat de provinciale weg en het fietspad geheel verlaten waren, holde ze naar de overkant. Bij het hek aanbeland zag ze hoe het landschap daarachter oprees. Een woud van sparrenbomen kleurde de grond inktzwart. Hoger op de heuvel, verborgen in bos en mist, moest de man wonen.

Eerst voelde ze of er beweging in het hek te krijgen was, maar het gaf niet mee. Terwijl het hout onder haar kraakte, klom ze er overheen. Nu was ze op verboden terrein, waaraan het bord haar herinnerde dat hier aan het begin van de oprijlaan stond. Behoedzaam keek ze rond. Ze schrok. Even verderop, op een open plek in het bos, zag ze witte schimmen. Even schoot de angstaanjagende gedachte door haar hoofd dat ze gezien was. Alles zou in een vroeg stadium mislopen. Ze moest zich omkeren en vluchten. Maar de anderen waren met teveel om te kunnen ontsnappen.

Pas na een tweede blik zag ze wat het waren en moest ze glimlachen om de dwaasheid van haar gedachten. Bij de open plek waren gekapte berkenstammen opgestapeld. Hun opvallend witte bast had ze aangezien voor bleke gezichten, die zich in het bos verzameld hadden. Alsof daar een groepje padvinders bijeengekomen was voor een nachtelijke dropping. Haar verbeeldingskracht speelde haar parten.

Opgelucht begon ze aan de klim over de geasfalteerde weg. Elke stap die haar dichter bij de vijand bracht, maakte haar angstiger. Ze hoorde geluiden in het bos rondom die ze niet kon plaatsen. Was ze in gevaar? Maar het bos wakkerde ook haar haat aan voor de man die haar leven zou verwoesten. De man die zich hier terugtrok, die zich veilig waande in zijn woning op de heuvel, terwijl hij anderen in het verderf stortte, die kon ze niet zijn gang laten gaan.

Ze liep verder met de vraag in haar hoofd, hoe ze in het huis kon komen. Was er een alarmsysteem? Was hij ook gewapend? Hierover had ze van tevoren moeten nadenken, maar terug ging ze niet meer. Haar enige kans zat in de verrassing. Ze moest hem volkomen overrompelen, zodat hij geen enkele kans had.

Diep in zijn hart moest hij een lafaard zijn, bedacht ze. Een achterbaks type, dat zich alleen veilig voelde door de macht die hij over anderen uitoefende. Een bittere, eenzame man. Iemand voor wie de medemens niets meer was dan een object waaraan hij zich kon optrekken door hem te vernederen. Als een wrede god die vanuit zijn hemelse hof beschikte over de levens van anderen. Zo’n misantroop verdiende het te sterven.

De weg zwenkte naar rechts, vervolgens naar links. Meer en meer begon het terrein te stijgen. Ze hield even stil. Haar handen en rug waren nat van het zweet. Het kwam door de spanning, de inspanning van de klim, en haar kleding. De zwarte coltrui was prima als camouflage, maar in deze plaknacht veel te warm. Ze liep door. Tussen de bomen door kon ze al een glimp van de gevel van het gebouw zien. Opeens kwam de laatste bocht en stond ze oog in oog met haar bestemming.

Tot haar verbazing zag ze dat er licht brandde en dat de buitendeur openstond, alsof ze verwacht werd. Ze hoorde zelfs de zachte jazzmuziek, die door een open raam klonk. Onwillekeurig tastte ze naar het wapen, dat ze in haar schoudertas had meegenomen. Gespannen stapte ze vanuit het donkere bos het achtererf op. Op datzelfde ogenblik hoorde ze het gekrijs van een kind, dat de muziek moeiteloos overstemde.