Benieuwd naar Cruise control? Download nu gratis de e-book preview en lees de eerste 55 pagina's!
E-book preview (.epub) óf E-book preview (.doc)

Benieuwd naar Schrijven is... een afgesloten huis? Download nu gratis de e-book preview en lees de inhoudsopgave en het voorwoord!
E-boek preview (pdf) óf E-boek preview (.htm)

Benieuwd naar Een afgesloten huis? Download nu gratis de e-boek preview en lees de eerste veertig pagina's!
E-boek preview (.epub) óf E-boek preview (.doc)

Voorpublicatie van Een afgesloten huis

Dinsdag 30 augustus

Toen tegen halfnegen de eerste trilling door de spijlen van de kooi trok en haar parkieten geschrokken met de vleugels sloegen en luid kwetterend protesteerden, overwoog Jantine de Bok of ze toch maar de politie zou bellen. Die trilling was de eerste aankondiging van wat haar deze avond te wachten stond en wat ze al vaker had meegemaakt. De eerste keer dat het echt uit de hand liep had ze onmiddellijk het alarmnummer gedraaid omdat ze zeker wist dat haar buurvrouw vermoord werd. Haar gekrijs was door het hele huizenblok te horen geweest.
     Ze had kunnen weten dat het vanavond weer raak zou zijn toen het stel om zeven uur thuiskwam. De auto stond nauwelijks stil voor de deur of de man sprong eruit, liep eromheen, rukte vloekend het portier open en trok zijn vriendin eruit alsof hij een slinger gaf aan een speelautomaat. Het meisje viel op haar handen en knieën op de stoep, waarna ze in huilen uitbarstte. Tijd om op te staan kreeg ze niet, want hij greep haar bovenarm en sjorde haar half overeind terwijl hij haar uitschold voor sloerie. Even later was hun voordeur met een bons dichtgevallen.
     Het eerste wat Jantine daarna had gehoord, was net zo voorspelbaar als de rest van de avond: de deur van het schuurtje piepte open en sloeg enkele seconden later dicht. Dat zou wel betekenen dat hij het eerste krat bier had gepakt en het resultaat daarvan zou op z’n minst een verstoorde avond zijn, maar waarschijnlijk erger. De eerste keer dat ze in zo’n situatie de politie belde, was de buurman in de boeien geslagen en afgevoerd. Hoewel ze gedacht had dat ze daarmee het leven van haar buurvrouw Chantelle redde, werd het door haar niet in dank afgenomen. Wekenlang had ze Jantine met een vuile blik aangekeken. De dag na de aanhouding was die engerd vrijgelaten en had hij bij haar op de stoep gestaan. Met zijn kaalgeschoren, bolle hoofd, dikke wenkbrauwen en priemende ogen gaf hij haar het gevoel dat hij haar het liefst wilde verscheuren. Het was een groot mysterie wat Chantelle in hem zag. Hij was minstens tien jaar ouder dan zij, en zij had nog jeugdpuistjes.
     Hij had Jantine uitgescholden voor verschrompeld oud lijk en nog meer lelijks dat ze liever vergat, en vervolgens haar voorraam ingesmeerd met hondenpoep. Ze was achtenzeventig, alleen, en voelde zich onbeschermd tegen dergelijke dreigementen. Sindsdien keek ze er wel uit voor ze het alarmnummer draaide. Als het echt uit de hand liep, zou een van de andere buren wel bellen, zo stelde ze zichzelf gerust.
     Uit voorzorg nam ze de parkietenkooi van de kast en zette hem aan de andere kant van de woonkamer op de grond, zover van het buurhuis als mogelijk. Vervolgens drapeerde ze een doek over de kooi. De rust leek bij de buren enigszins teruggekeerd. Ze hoorde haar buurman luide verwijten maken en daar bleef het bij. Vermoedelijk had hij nog niet voldoende gedronken om het ergste in hem los te maken.
     Het beste was te doen alsof ze niets in de gaten had en daarom deed Jantine de tv aan en zette het geluid wat harder dan ze normaal zou doen. Ze viel midden in een actualiteitenprogramma waarin een politicus aan het woord was. Ze probeerde een andere zender en nog een, tot ze een romantische film vond die ze in haar jeugd in de bioscoop had gezien en die mooie herinneringen opriep. Slechts af en toe hoorde ze nog een hysterische lachbui en aanmoedigingen van de buurvrouw. Dit was geen gevecht en geruzie meer. Die twee waren het aan het bijleggen op een manier die Jantine wel kon raden. Het gebonk tegen de muur riep in elk geval levendige beelden op van wat er naast haar gaande was. Ze duwde haar oren dicht. Ze hoopte dat het met deze sisser zou aflopen.

Opeens schrok ze wakker omdat ze weer gebonk hoorde, luider dan eerst. Het duurde even voor ze besefte dat er iemand bij haar op de voordeur bonsde die riep dat ze binnengelaten wilde worden. Volgens het klokje bij de tv was het al elf uur. Door de muur hoorde ze de stampende rotmuziek die de buren altijd draaiden. Maar ver daarbovenuit klonk het bulderende geschreeuw van de buurman die op tilt leek geslagen. Hij bevond zich waarschijnlijk in een van de bovenkamers, want daar leek het geluid vandaan te komen. Hij riep dat die gore vent voortaan met zijn poten van zijn wijfie moest afblijven, en dat ze onmiddellijk moest terugkomen. Door de dunne tussenmuur klonken geluiden alsof het interieur werd afgebroken.
     In een eerste impuls besloot Jantine te blijven zitten en te doen alsof ze niets hoorde. Als ze de voordeur voor haar opende, zou ze de problemen in huis halen. Dankzij de dikke gordijnen kon de buurvrouw haar niet zien. Ze sloot haar ogen en duwde opnieuw haar oren dicht. Ze hoopte dat het binnenkort voorgoed voorbij zou zijn. Ze had zich laten inschrijven voor een andere huurwoning. Ze had zelfs overwogen uit Utrecht te verhuizen naar een van de dorpen rondom de stad. Hoe eerder ze hier weg was, hoe beter.
     Een luide krijs van doodsangst drong tot haar door. De buurvrouw bonkte nog harder, zodat Jantine zich er niet langer van kon afsluiten. Ze moest iets doen. Straks ging de ruit in de voordeur nog kapot. Ze stond op, vastbesloten om de buurvrouw weg te sturen. Ze kon haar niet helpen, wilde het zelfs niet. De politie kon iets doen, maar alleen als Chantelle nu eindelijk bereid zou zijn die engerd van haar te laten vallen door aangifte tegen hem te doen. Jantine hoopte dat iemand in de straat de hulpdiensten had gebeld.
     Het eerste wat ze zag toen ze in de hal kwam, was het lichaam dat zich tegen de voordeur drukte alsof de buurvrouw zichzelf erdoor wilde persen. Door het ribbelglas zag Jantine het angstige gezicht van Chantelle en de hand waarmee ze op de deur bleef bonzen. Ze zag vlekken op het glas. Pas op het moment dat ze de deur had bereikt en wilde roepen dat ze niet zou opendoen, zag ze dat het bloed was. Met de hand bleef Chantelle op het glas bonzen waardoor ze de vlekken verder over het glas uitsmeerde. Ze jankte en smeekte om binnengelaten te worden.
     Het was het bloed dat Jantine op andere gedachten bracht. Dit mocht ze niet langer negeren. Hier was iemand echt in levensgevaar. Snel liep ze naar de keuken waar ze de voordeursleutel in een laatje bewaarde en ging daarmee terug. Op datzelfde moment begon Chantelle in een rapper tempo op de deur te bonzen.
     ‘Snel!’, gilde ze, volkomen hysterisch van angst. ‘Hij komt eraan!’
     Inderdaad klonk er bij de buren gestamp op de trap. Een paar tellen later hoorde Jantine dat de buurman naar buiten stormde, briesend van woede. Zijn dronken gebrul galmde door de straat. Met trillende hand stak ze de sleutel in het slot. Van de weeromstuit draaide ze de sleutel de verkeerde kant op. Door de ruit zag ze al het silhouet van de buurman dichterbij komen. Nog een paar meter en hij zou zijn vriendin grijpen en meesleuren naar hun woning. Wat er daarna zou gebeuren kon Jantine wel raden, want de man was uitzinnig van woede.
     Ze kreeg het slot los en wilde de deur opentrekken. Doordat Chantelle ertegen leunde, schoot de deur uit haar handen en sloeg tegen de muur. De buurvrouw viel haar in de armen met een gezicht dat onder het bloed zat. Snot droop uit haar neus. Maar ze was nog niet in veiligheid. Met een hapjespan hoog boven zijn hoofd geheven, kwam haar vriend op hen af. Hij zou zijn vriendin een gat in haar hoofd geslagen hebben, als hij niet stomdronken was geweest. Het ene moment zwalkte hij op de stoep met de pan boven zijn hoofd, het andere moment struikelde hij over een tegel en sloeg met zijn gezicht zo hard tegen de vlakte dat er iets kraakte.
     Vloekend krabbelde hij overeind, bloedend uit zijn neus en met moordlust in de ogen. Zijn linkerhand ging alweer omhoog om alsnog een klap uit te delen. Maar de valpartij was net de tijd die Jantine nodig had om de buurvrouw naar binnen te loodsen en de deur dicht te gooien. Het volgende ogenblik sloeg de pan hard tegen het glas in de deur. Als door een wonder bleef het heel. De volgende klap sloeg er echter een barst in en de derde versplinterde het. Hoewel Jantine achteruit was gedeinsd, voelde ze de hagel van scherven die door de hal sloeg.
     Ze trok Chantelle naar achteren, de woonkamer in, en sloot de deur naar de hal. Maar dat bood niet voldoende veiligheid. Ieder moment kon de razende man haar huis binnendringen. Ze hoorde hoe hij bij de voordeur vloekend en scheldend tekeerging. In paniek keek Jantine om zich heen hoe ze de woonkamerdeur kon barricaderen, maar ze had niets voorhanden en aan de buurvrouw had ze ook niets; die was snikkend op de grond in elkaar gezakt. Toen hoorde ze een geluid dat redding aankondigde.
     Het was een politiesirene.
 
Tegen halftwaalf waren haar zenuwen tot bedaren gekomen. Nadat de buurman was afgevoerd was de rust in de straat weergekeerd. Een andere buurman was zo vriendelijk het gat in haar voordeur met een stuk triplex te dichten, terwijl de politie in Jantine’s woonkamer het verhaal van Chantelle aanhoorde. Haar vriend had in hun huis een ravage aangericht en terwijl hij afgevoerd werd, had hij haar de vreselijkste verwensingen naar het hoofd geslingerd. Een agente raadde haar aan aangifte te doen, maar daar wilde Chantelle niets van weten.
     ‘Het is mijn schuld’, sprak ze met trillende stem en zonder de agente aan te kijken. Ze zat ineengedoken op een stoel met een deken om haar heengeslagen. Haar handen warmde ze aan een kop thee. Toch rilde ze onophoudelijk. ‘Ik heb Dennis bedrogen. Ik wilde vanavond bij een andere man zijn, maar Dennis kwam erachter. Het is mijn schuld dat hij door het lint ging. Als ik…’
     ‘Dat geeft hem niet het recht je te mishandelen’, viel de agente haar in de rede.
     Chantelle schudde haar hoofd. Opeens keek ze op met ogen die zich met tranen vulden. Haar onderkaak beefde.
     ‘Hij vermoordt me. Echt waar, als ik hem aangeef, weet ik zeker dat hij me vermoordt, dat heeft hij zelf gezegd. Hij zal me altijd weten te vinden. En hij is niet de hele tijd zo. Hij is eigenlijk best wel lief als hij niet gedronken heeft. Als ik niet met die ander geflirt had, was dit niet gebeurd. Morgen is hij vergeten wat hij heeft geroepen. Maar als ik hem aangeef…’
     ‘Kun je dan bij familie terecht?’
     Chantelle schudde haar hoofd.
     ‘Die moeten me niet.’
     ‘Besef je wel dat als je geen aangifte doet, Dennis morgenochtend weer vrijkomt? We kunnen dan jouw veiligheid niet garanderen. Ik dring er bij je op aan toch na te denken of je stappen tegen je vriend wilt ondernemen, want dit is de beste kans.’
     Chantelle schudde voor de derde maal haar hoofd.
     ‘En u, mevrouw De Bok? Wilt u aangifte doen?’
     Jantine de Bok vreesde dat het op een dag totaal uit de hand zou lopen als haar buurman niet in de gevangenis belandde. Brand, moord, wat dan ook: die vreselijk labiele man was tot alles in staat. Ze moest de agente daarvoor waarschuwen. Maar als zij aangifte deed, was het alleen voor haar vernielde voordeur, en dan kwam haar buurman er met een lichte straf vanaf. Ze dacht aan wat er gebeurde toen ze de eerste keer de politie belde, en daarom schudde ze beslist haar hoofd. ‘Ik pieker er niet over.’
     De agente slaakte een zucht en klapte haar notitieblokje dicht waarin ze aantekeningen had gemaakt.
     ‘Ik zou graag vannacht ergens anders slapen’, zei Chantelle toen. Haar blik zwierf door de kamer tot ze de ogen van Jantine vond. ‘Ik durf niet alleen te zijn.’
     Het was een verzoek dat ze onder de omstandigheden moeilijk kon weigeren, en daarom knikte Jantine. Misschien zou het helpen de verstandhouding met Chantelle te verbeteren tot de tijd dat ze een andere huurwoning kreeg.
     ‘Je moet dan maar in de logeerkamer’, zei ze.

>>>Kijk op de speciale actiesite voor meer informatie over Een afgesloten huis<<<

Een afgesloten huis verschijnt op 21 juni 2013. Reserveer hem nu bij de plaatselijke boekhandel!

Of online (Nederland): AKO, BLZ, Bol, Cosmox, ECI, Free Record Shop, Libris, Van Stockum, Wohi.nl.

Of online (Vlaanderen): Cosmox, ECI, Free Record Shop & Standaard Boekhandel.

Benieuwd naar De dood van Callista de Vries? Download dan gratis de e-boek preview en lees de eerste veertig pagina's!
E-boek preview (.epub) óf E-boek preview (.doc)