|
||
Mabel - wist 't? - Smit |
||
Nieuw:
Bestellen / In de boekhandel / Bekijk ludiek interview (Youtube) / Lees fragment / Bekijk omslag (pdf) In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen - Vrij Nederland, Detective- en Thrillergids Zeer genoten van dit boek - Jolanda, Thrillerhyves M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven - Eva Krap, BangerSisters.nl
|
De fractievoorzitter kon zijn ongeduld nauwelijks verhullen. ‘Dit kan niet waar zijn. Dan moet Linda de brief minder dan drie weken geleden de brief in handen gekregen hebben. Volgens u hoorde de dader van de dood van mevrouw Ross, en verzond toen de brief naar Linda. Zij heeft mij vertelt dat zij de brief een maand geleden ontving. Dat is voor de dood van mevrouw Ross!’ ‘Inderdaad.’ ‘Maar, wie is die dader?’ ‘Ik denk dat u het nu wel kunt raden’, zei Petersen. ‘Ik kwam erachter door mezelf twee vragen te stellen. Ten eerste, hoe wist Ricardo Peek dat u bij mij op bezoek was gekomen? En, de vraag die daaruit volgde, wat was de herkomst van het anonieme e-mail bericht? De eerste vraag fascineerde mij. U hebt mij zojuist verteld dat u pas een uur voor u mij opzocht, hoorde dat uw collega mij wilde opzoeken. Waarschijnlijk had u nog nooit van mij gehoord.’ ‘Dat is juist.’ ‘Hoe kon Ricardo Peek het dan weten? Hij kent mij, maar in Veenendaal gebeurt te weinig om mijn huis continue in de gaten te houden, in de hoop een primeur op te pikken. Dus, hij moest zijn informatie op andere wijze verkregen hebben.’ ‘Dat klinkt logisch.’ ‘Ik vroeg het hem zelf’, vervolgde Petersen kalm. ‘Hij had van een anoniem persoon een e-mail ontvangen, uren voor u met mevrouw Van IJmuiden mij opzocht. Deze persoon wist dus meer dan u! Het was de persoon die achter het bedrog zit.’ ‘U weet wie het is,’ zei de fractievoorzitter tegen de politieman, ‘anders bent u nooit aan die brief gekomen! Wie is het?’ Bram Petersen kon niet begrijpen dat de fractievoorzitter niet inzag wie de dader was. Of, wilde hij de waarheid niet onder ogen komen? ‘Ik weet wie het is. Via Peek kon ik de herkomst van zijn informatie achterhalen. Hij ontving een anonieme e-mail, vier uur voordat u wist dat u mij zou bezoeken. Die e-mail geeft alle informatie die in de krant staat. Ik heb het bericht mogen inzien. Wat schetste mijn verbazing, toen ik vaststelde dat die e-mail vanaf dezelfde computer werd verstuurd als de computer die uw collega in haar woning heeft!’ Met een verbijsterde blik in zijn ogen, keek de fractievoorzitter op naar mevrouw Van IJmuiden. De afgelopen minuten was zij verrassend stil geweest. Nu stond ze als aan de grond genageld, doodsbleek en trillend van ingehouden spanning. Ze zweeg. Met een verbeten blik waren haar ogen gefixeerd op de brief die haar bedrog aan het licht had gebracht. ‘Linda?!’ ‘Ik heb mevrouw Van IJmuiden gisteren gemaild. Haar gemailde reactie gaf mij het IP-adres van haar computer. De IP-adressen van de twee e-mails zijn identiek. Met andere woorden, ze zijn vanaf dezelfde computer verzonden.’ ‘Ik kan dit niet geloven, Linda, je moet iets zeggen!’ Er kwam geen reactie, en daarom zei Petersen: ‘Ik denk dat ik haar bedrog aannemelijk voor u kan maken. Deze brief, die zij zojuist heeft geïdentificeerd als de brief die zij in haar bezit heeft gehad, is pas vandaag geschreven.’ De fractievoorzitter begreep er helemaal niets van. ‘Vandaag? Dat is onmogelijk!’ ‘Ja,’ zei Ronald Bloem, die nu het woord nam, ‘die brief heb ik geschreven!’ Het duurde even voor deze mededeling tot de fractievoorzitter was doorgedrongen. Toen keek hij vol ontzetting naar Linda van IJmuiden. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ ‘Het heeft te betekenen dat er nooit een brief verdwenen is’, antwoordde Petersen. ‘Het bestaan van de brief is verzonnen om het koningshuis te beschadigen. Als ik ongelijk heb, hoor ik dat graag van mevrouw Van IJmuiden.’ Geen reactie. Petersen richtte zich tot de fractievoorzitter. ‘Klopt het dat zij u al voor die zogenaamde verdwijning vroeg of u instemde met de publicatie van de brief?’ Hij knikte. ‘Ik moet nu toegeven dat ik al eerder van de brief wist. Drie dagen voor de verdwijning vertelde Linda erover. Ik besloot dat voor u te verzwijgen, omdat ik er de voorkeur aan gaf bij u de indruk te wekken dat ik pas op het laatste moment, toen de brief al weg was, erover hoorde.’ |
|
|
