|
||
Mabel - wist 't? - Smit |
||
Een nieuwe Nederlandse Topthriller van M.P.O. Books!!
Bij verstek veroordeeld is ook te leen bij vele bibliotheken
|
De oorsprong van de informatie waar Ricardo Peek de hand op had weten te leggen, had de belangstelling van Petersen. Het krantenartikel liet volledig in het midden waar de brief was. Dat de brief zoek was, bleek er in elk geval op geen enkele wijze uit. In principe wist Peek niet meer dan mevrouw Ross. Had hij van haar, direct of indirect, van de brief gehoord? Dat kon na haar overlijden zijn gebeurd, door iemand aan wie zij gevraagd had het bestaan van de brief aanhangig te maken. Om de oorsprong van Peeks informatie te achterhalen, nodigde Petersen de journalist de volgende dag uit in zijn woning. Door zijn vroegere ervaring met de man, was hij niet verbaasd over de manier waarop deze vervolgens reageerde op het verzoek openheid van zaken te geven. ‘Ik wil wel meer vertellen, als u zorgt dat ik een primeur krijg.’ ‘Dat hangt er vanaf.’ ‘Ik wil de inhoud van de brief.’ ‘Dat,’ zei Bram Petersen in ernst, ‘zit er niet in.’ Hij keek de man aan, die op de plek zat waar twee dagen eerder Linda van IJmuiden had gezeten. Ricardo Peek was een ongetrouwde man van begin vijftig. Hij was een echte workaholic, met vettige plukken haar die zijn kalende hoofd gedeeltelijk bedekten, sjofele kleding en een voortdurend piepende mobiele telefoon. De meeste telefoontjes hadden - dat was te verwachten - betrekking op de affaire Mabel Wisse Smit. Collega’s belden die wilden weten hoe Peek achter het bestaan van de brief was gekomen. Ook tegenover hen liet de journalist niets los. Ondertussen keek hij rechercheur Petersen met zijn kraaloogjes aan. Niet alleen de rechercheur wilde iets van hem weten, hij wilde niets liever dan de ander interviewen. “Bestaat de brief echt?” “Wat staat erin?”. ‘Ik geef mijn bron niet zomaar prijs, rechercheur.’ Petersen had niets anders verwacht. ‘De inhoud van de brief kan ik niet beloven, omdat ik daar niet over ga. Ik kan wel zorgen dat u als eerste van mij hoort, zodra het onderzoek is afgerond of als een relevant deel daarvan is voltooid.’ ‘Kunt u alvast een tipje van de sluier oplichten, als teken van goede wil?’, probeerde hij, niet tevreden met een inhoudsloos zoethoudertje. Hij had de informatie, dus wilde hij er nu al iets voor terug. ‘Hoe beschreef Klaas Bruinsma de aard van de relatie die hij met Mabel had? Wat was de toon van zijn brief?’ ‘De brief heb ik niet ter inzage gekregen’, gaf Petersen toe. ‘Aha, maar dan kunt u de herkomst niet onderzoeken.’ ‘Integendeel, die is al duidelijk.’ Ricardo Peek was verbaasd. ‘Dat heeft uw bron niet gezegd’, begreep rechercheur Petersen. ‘Hoe bent u op het spoor van dit onofficiële onderzoek gekomen? Ik heb uw hulp nodig.’ Nu grinnikte de journalist. ‘Zo mag ik het horen! Vooruit, ik zal u een tipje van de sluier oplichten. Ik kreeg een anonieme e-mail, verzonden vanaf een fictief e-mail adres. Daarin stond dat ik u twee dagen geleden moest bellen, en om welke tijd. Linda van IJmuiden zou bij u thuis zijn. Het zou gaan over de brief die Bruinsma aan Wisse Smit geschreven had. Alles wat ik uit dat mailtje weet, staat in het krantenartikel.’ - |
|
|
