|
||
Mabel - wist 't? - Smit |
||
Nieuw:
Bestellen / In de boekhandel / Bekijk ludiek interview (Youtube) / Lees fragment / Bekijk omslag (pdf) In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen - Vrij Nederland, Detective- en Thrillergids Zeer genoten van dit boek - Jolanda, Thrillerhyves M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven - Eva Krap, BangerSisters.nl
Bestellen / In de boekhandel / Bekijk ludiek filmpje (Youtube) / Lees voorwoord / Lees eerste hoofdstuk / Bekijk omslag (pdf) / In de bibliotheek M.P.O
Books weet de spanning er van begin tot eind in te houden door de Het
klinkt allemaal macaber, maar Books heeft
|
Bram Petersen knikte. ‘Kunt u mij vertellen onder welke omstandigheden de brief van Bruinsma verdwenen is? Wanneer hebt u de brief voor het laatst gezien?’ ‘Twee dagen geleden. Ik bewoon een tussenwoning. Een van de kamers heb ik ingericht als studeerkamer, waar ik mijn bureau, mijn pc en de dossierkasten heb staan. Ik heb erover nagedacht. Ik denk dat ik de brief in een dossier over het koningshuis heb gestopt. Daar zit het niet meer in.’ ‘U hebt alle andere dossiers nagezocht voor het geval u de brief per ongeluk misplaatst hebt?’ ‘Natuurlijk heb ik dat’, klonk het geprikkeld. ‘Ik heb de hele kamer doorzocht. Ik kan niet geloven dat ik hem ergens anders opgeborgen heb. Ik ben ten einde raad!’ ‘Wie weten van het bestaan van deze brief?’ ‘Alleen Linda en ik’, antwoordde haar collega. Even aarzelde hij. ‘En natuurlijk mevrouw Ross en waarschijnlijk Mabel Wisse Smit. Tot vandaag wist ik niets van de brief. Omdat de vermissing gisteravond werd vastgesteld, heeft Linda mij vandaag in kennis gesteld.’ Petersen vond dit opmerkelijk. De politica had de brief immers al een maand in haar beheer. Hij wilde weer een vraag stellen, maar werd onderbroken door de rinkelende telefoon, die op een tafeltje naast Petersen stond. ‘Met Petersen’, zei hij, na de hoorn opgenomen te hebben. Hij luisterde naar de ander. ‘Ik ga daar niet op antwoorden want ik ben met de tuin bezig. Sorry, ik heb geen tijd om op uw vragen in te gaan.’ Hij gooide de hoorn op de haak. ‘Wie was dat?’, vroeg mevrouw Van IJmuiden bezorgd. ‘Heeft dat telefoontje op dit gesprek betrekking?’ De rechercheur knikte ernstig. ‘Het was iemand van de pers.’ De twee politici keken Petersen geschrokken aan. ‘Het is iemand die ik ken’, vervolgde deze. ‘Een freelance journalist, die onder andere voor het Utrechts Nieuwsblad werkt. Ricardo Peek. Hij vroeg of u hier bent.’ ‘U hebt het gelukkig ontkend!’ ‘Ja’, zei Petersen, zich afvragend hoe Peek het wist. Had een van zijn buren hem gebeld? Hij kende de journalist goed genoeg om dat achter hem te zoeken. Bij de geruchtmakende ontvoering van Floris van der Zwan, in de herfst van 2002, had hij al met de man en zijn praktijken te maken gehad. Peek had er een handje van geruchten op te pikken voor zijn vakgenoten er lucht van kregen. De stilte in de woonkamer werd doorbroken door de fractievoorzitter van mevrouw Van IJmuiden. ‘Ik denk dat u een keer met mevrouw Ross moet praten, om te horen wie van de brief weten’, suggereerde hij. ‘Misschien heeft zij er met iemand van de pers over gesproken. Misschien is zij ontevreden omdat de brief nog steeds niet gepubliceerd is.’ ‘U denkt aan inbraak?’ ‘Er is bij mij niet ingebroken’, sprak Linda van IJmuiden stellig. ‘Maar u hebt daar meer verstand van, meneer Petersen. Wilt u vanavond komen kijken?’ ‘Prima. Ik wil eerst nog iets weten. Wie zijn er in uw woning geweest sinds het moment dat u de brief voor het laatst zag en gisteravond, toen u de vermissing ervan constateerde?’ ‘Niemand. Ik ben overdag de meeste tijd in Den Haag en kom laat thuis. Het zijn lange werkdagen. Nee, er is echt niemand geweest. Daarom begrijp ik er ook niets van dat de brief ineens verdwenen is!’ ‘U woont alleen?’ ‘Ik woon samen. Maar mijn partner heeft hier niets mee te maken!’ - |
|
|
