|
|||
Mabel - wist 't? - Smit |
|||
Een nieuwe Nederlandse Topthriller van M.P.O. Books!!
Bij verstek veroordeeld is ook te leen bij vele bibliotheken
|
‘Goed, ik had u in het begin moeten zeggen dat er een foto bij was’, zei de fractievoorzitter. Hij zat achter zijn bureau. Terwijl hij sprak, kneep hij onbewust een pluchen tomaat in zijn handen fijn. Het nerveuze gedrag van de fractievoorzitter was niet alleen te wijten aan wat hem net verteld was. Petersen had hem in het gebouw van de Tweede Kamer opgezocht en hij had zijn jonge collega Ronald Bloem meegenomen. Petersen had de fractievoorzitter op de hoogte gebracht van het gesprek met de journalist, de dood van mevrouw Ross en de inbraak in haar huis. Linda van IJmuiden had Petersen per e-mail tenslotte op een paar punten opheldering gegeven. ‘Luister,’ ging de fractievoorzitter, ‘ik hoorde om zeven uur dat zij naar u toe wilde. Een uur later waren we bij uw woning. Ze had me juist van de vermissing verteld, en dat er een foto bij zat. Ik vond het niet nodig over de foto te beginnen. We wisten ook niet of we u helemaal konden vertrouwen. Het is een gevoelige kwestie. Bovendien, het ging mij om die brief. Als u die weet te vinden, hebt u de foto ook.’ ‘Daar zit wat in.’ ‘Wat mij nu de meeste zorgen baart, is dat de pers erachter is gekomen. Is het mogelijk dat u na het gesprek met die Ricardo Peek de hoorn niet goed op het telefoontoestel heeft gelegd, en dat de journalist zo de rest van het gesprek gehoord heeft?’ ‘Hoe verklaart het dan dat Peek wist van het bestaan van de foto, want dat was niet ter sprake gekomen.’ ‘Geen idee. Ik zit er enorm mee in mijn maag. Dat mag u best weten. Hebt u het al in de krant gelezen?’ ‘U bedoelt dat de boulevardbladen geld voor de brief en de foto aangeboden hebben?’ Hij knikte. ‘De Privé bood 40.000 euro voor de brief, en nog zo’n bedrag voor de foto. Dat is tot nu toe het hoogste bod. Maar we kunnen onmogelijk toegeven dat we de brief niet meer in handen hebben. De Rijksvoorlichtingsdienst zou een kort geding overwegen, om te voorkomen dat de brief en de foto gepubliceerd worden. Officieel zeggen ze dat niet, natuurlijk, want dat zou betekenen dat ze het bestaan van de brief erkennen. Dát zou al een schandaal teweeg brengen. De koningin reageert niet op deze berichten. Maar volgens ingewijden is ze er niet blij mee. Ik wil geen schandaal. Ik wil de brief terug. Wat mij betreft wordt die zo spoedig mogelijk vernietigd.’ ‘Dat hoeft niet lang meer te duren’, reageerde Petersen koel. Hij knikte in de richting van Ronald Bloem. Deze bukte zich om het koffertje op te pakken, dat hij had meegenomen. Hij maakte de sluitingen los en opende het deksel.
‘Wij denken dat dit de brief is’, zei Bloem, waarbij hij een vergeeld
stuk papier uit de koffer haalde en voor de fractievoorzitter op het bureau legde. Deze
keek er vol ongeloof naar, greep het papier vervolgens vast en begon verwoed te lezen. De
brief was geschreven vanaf het zeiljacht ’t Amsterdammertje van Bruinsma, waarmee hij
in Engeland was voor de Admiral’s Cup.
‘Ja, dit is de brief’, reageerde hij. Zijn zenuwachtigheid had plaats gemaakt voor voorzichtig optimisme. ‘Hoe hebt u hem opgespoord?’ Petersen keek hem scherp aan. ‘Weet u echt heel zeker dat dit de brief is?’ ‘Ja, het moet wel. Er staat precies in wat Linda mij en u verteld heeft.’ ‘Dat is waar. Maar Bruinsma kan meer dan één brief geschreven hebben. Hoe weet ik zeker dat dit de door uw collega gemiste brief is?’ ‘Dat kan alleen zij vertellen.’ |
||
|
