|
||
Mabel - wist 't? - Smit |
||
Nieuw:
Bestellen / In de boekhandel / Bekijk ludiek interview (Youtube) / Lees fragment / Bekijk omslag (pdf) In zijn onderkoelde stijl laat Books zijn politiemensen via noest recherchewerk zeer langzaam maar zeer zeker dichterbij de oplossing van de beide zaken komen - Vrij Nederland, Detective- en Thrillergids Zeer genoten van dit boek - Jolanda, Thrillerhyves M.P.O Books heeft met dit deel weer een detective van groot formaat geschreven - Eva Krap, BangerSisters.nl
|
Tegelijkertijd kwam het koningshuis voortdurend onder druk te staan. Recente affaires zoals met prinses Marguerita en de schoonvader van de kroonprins, zaten iedereen nog vers in het geheugen. En, of dat nog niet genoeg was, dook zo nu en dan ook weer het hardnekkige gerucht op dat prins Bernhard in de oorlog per brief contact met Hitler had gezocht. Die brief was nooit boven water gekomen. Het bewees dat een brief die niet gevonden werd, ook schade aan kon richten. Even voor vijf uur bereikte Petersen het huis in Oegstgeest. Nadat hij aangebeld had, werd er opengedaan door een vrouw. Hij begreep dat zij mevrouw Ross niet kon zijn. Daarvoor was zij te jong. Rechercheur Petersen schatte haar op begin twintig. Ze had donker, krullend haar dat met een grote doek bij elkaar gebonden was. Ze droeg een vlekkerig schort. Kennelijk was ze in het huis aan het werk. De geur van zeepsop vermengd met een vieze toiletlucht kwam Petersen tegemoet. In de gang achter de vrouw zag hij hoe armoedig het huis was. ‘Mevrouw Ross? Hebt u het niet gehoord? Ze is drie weken geleden overleden.’ ‘Wie was u ten opzichte van haar?’, wilde de rechercheur weten, terwijl hij zijn verbazing maskeerde. ‘Ik ben de kleindochter van een vroegere vriendin van mevrouw Ross. Ik ben nu in het huis om de spullen na te kijken. Mevrouw Ross was een eenzame, oude vrouw. Ze had geen kinderen, weet u. Ze was zwaar depressief en verslaafd aan de alcohol. U moet voor de aardigheid eens binnen kijken. Je vindt flessen drank op de gekste plaatsen.’ ‘Weet u met wie zij de laatste dagen van haar leven nog gesproken heeft?’ De jonge vrouw haalde haar schouders op. ‘Ik zou het niet weten. Ik hoorde van de buren dat ze pas drie dagen na haar overlijden is gevonden. Er was ingebroken, anders was het veel later ontdekt.’ ‘Ingebroken?’ Daar wilde Petersen alles over weten. ‘Ja. Er wordt veel in deze wijk ingebroken. Omdat we niet weten wat mevrouw Ross bezat, is niet duidelijk wat ze hier meegenomen hebben. De dieven moeten kans gezien hebben, omdat de achterdeur niet op slot zat. Mevrouw Ross heeft midden op de dag een eind aan haar leven gemaakt.’ ‘Dus het is zelfmoord!’, zei Petersen, die zijn verbazing niet langer kon verbergen. ‘Mijn oma was diep geschokt toen ze het hoorde.’ - ‘Moet je kijken wat er in de krant staat’, zei Magda Petersen tegen haar man. Hij was net thuisgekomen en had haar verteld hoe weinig zijn reis naar Oegstgeest had opgeleverd. Zij was de enige persoon die hij van het onofficiële onderzoek had verteld. ‘Wat is er?’ Ze hield de nieuwste editie van het Utrechts Nieuwsblad omhoog. Haar vinger wees een van de koppen aan. Het was niet het hoofdartikel, maar de tekst viel Petersen meer op dan alle andere koppen. Met afschuw nam hij de krant van zijn vrouw over en las het artikel. Mabel betrokken bij misdaad
|
|
|
