|
||
Mabel - wist 't? - Smit |
||
Een nieuwe Nederlandse Topthriller van M.P.O. Books!!
Bij verstek veroordeeld is ook te leen bij vele bibliotheken
|
Niet alleen de politica Linda van IJmuiden maakte lange dagen, ook rechercheur Petersen was hieraan gewend. Daarom reageerden zijn collega’s de volgende dag verbaasd, toen hij halverwege de middag aangaf naar huis te gaan. ‘Moet je van je vrouw in de huishouding werken?’, plaagde zijn assistent Ronald Bloem. ‘Hij zit onder de knoet bij zijn vrouw!’, beweerde een ander. De geheimhouding in acht nemend, liet Petersen dit in het midden. Hij reed van het districtskantoor naar huis om daarna weer te vertrekken, naar Oegstgeest. Daar woonde sinds enkele jaren mevrouw Ross. Linda van IJmuiden had het adres gegeven. Onderweg moest Petersen denken aan de affaire. Gisteravond had hij al vastgesteld dat het niet moeilijk was in de tussenwoning van de politica in te breken, zonder sporen achter te laten. Vanwege het mooie weer liet ze een raam op de bovenverdieping op een kier openstaan. Een professionele inbreker zou moeiteloos binnen kunnen glippen. Had iemand dat gedaan? Of lag de brief ergens te slingeren? Petersen begreep dat hij van het meest ongunstige geval uit moest gaan: diefstal! Wie hadden er belang bij de betwiste brief te stelen? Natuurlijk de heren en dames van de pers. Als zij erachter zaten, hoe kwam het dan dat de brief nog niet publiekelijk was gemaakt? Of werd gewacht op het psychologisch juiste moment, om een zo groot mogelijk effect te bewerkstelligen? Maar ook mensen rondom Mabel Wisse Smit konden belang bij de brief hebben. De AIVD bijvoorbeeld, of de Rijksvoorlichtingsdienst. Rechercheur Petersen wist zeker dat zij alle betrokkenheid zouden ontkennen als hij zou informeren. Als zij de brief hadden, zou hij waarschijnlijk allang vernietigd zijn. Voor de gemoedsrust van Linda van IJmuiden en haar fractievoorzitter was het belangrijk dat dan vast te stellen. Tussen de dagelijkse beslommeringen door had Petersen zich in de achtergronden van de politica verdiept. In het verleden had mevrouw Van IJmuiden, als lid van het Republikeins Genootschap, zich uiterst negatief over het koningshuis uitgelaten. Ze was actief geweest in de milieubeweging. Daarom was ze nogal gehaaid als het ging om de jacht, die de koninklijke familie op de kroondomeinen bedreef. Ze had zich ook gekeerd tegen de kerncentrales en was bij verschillende acties gearresteerd geweest. Sinds de verkiezingen van 2002 zat ze in de Tweede Kamer. Met deze profilering, en haar bekendheid erom, was het begrijpelijk dat mevrouw Ross de brief van Bruinsma juist naar haar had gestuurd. De vrouw had natuurlijk gerekend dat Linda van IJmuiden, als links activiste, er meteen mee naar buiten zou treden. Dit was niet gebeurd om de reden, die de fractievoorzitter had uitgelegd. Maar wist deze pas gisteren van de brief? Dat was moeilijk te geloven. De brief was een maand lang in handen van zijn vrouwelijke collega geweest. Het zou logischer zijn dat zij hem er in een vroeger stadium van verteld had. Petersen was erop gebeten de brief te vinden. Hij zag het koningshuis als samenbindende factor in de samenleving. Zij had haar waarde vooral in tijden van crises bewezen, zoals tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toen sprak koningin Wilhelmina het volk moed in en zette prins Bernhard zich onvermoeibaar voor de bevrijding van het land in. Maar ook nu had het koningshuis zin. Als Petersen aan de zelfingenomen kamerleden dacht, die elkaar probeerden af te troeven of te beschadigen, was hij blij dat er een koningin aan het hoofd van de regering stond, niet een politicus.
|
|
|
